ÖLÜ MEKTUPLARI - 4 : YENİ DENİZ MASALI

Çok acıyordu canım... Canım kanıyordu... Yine yoktun sen. Ben yine yoktum sende, bana sensizliği bile çok gördün, yalnızlığımı bıraktın avuçlarıma ve o da çok bana kendini. Bıraktı içime tak etmiş yokluğunu... Yokluğun terkedişimle birleşiyor ve içimde tamiri olmayacak kırıklar bırakıyordu... Kanıyordu yaralarımı sensizliğe... Sensizlik gidince de yalnızlığıma aldandılar... O da gidince henüz başarılı bir terkediş yapamadığım denizlerime, daha gemim karayı bulamamıştı, demir atmamıştı sana... Yaralarım denizlere sığındı... Ben o denizleerin sakin limanlarından ayrılıp, benden daha deli, daha sığ okyanuslara açılınca yalanlarla avutulduklarını anlayıp isyan ateşleri yaktılar yokluğuna, ruhumda... Ruhum tetikteydi, tetiğin ucu kurşunda, kurşun yüreğimi teğet geçti... Sonunda, ruhumda çekmişti yokluğuna olan isyan bayrağını!Ve itiraf ediyorum işte denizim bir avuntu masalıydı. Seni kızdırıp bıraktığım yerde son bir hamleyle ve son soluğum sandığım bir limanda oynamaya başladığım bir masal... Hayatıma masal karıştırdım, masalın sonu rutin olmayacaktı,belliydi... Hem kendimi, hem yokluğunu hem de yalnızlığımı aldatıyordum,terkedişime yenilmemiş "Yeni Deniz Masalımla..."İhanetten kirleniyordu ruhum, ruhum simsiyah oluyordu... Üstelik ben bundan hoşnuttum! Çünkü biliyorsun siyahı hep seviyordum. :))))Yokluğuna varlığının eklendiği gün bitti ihanetim. Geç kalmış, üstelik haddini çoktan aşmış "Deniz Masallarım" da maceralarım da... Bitti... Ama bende bitmiştim yokluğunda... Bir kez daha bittim o gün, bir kez daha yenildim sana... Bir - sıfır yenik başladım sana... Bende bittim o gün o masalla birlikte... Bittim... Gittim... Sustum... Kaldım, yalnızlığımla başbaşa...

19.02.2007