ÖLÜ MEKTUPLARI - 2 :ÇÖZÜMSÜZ ANLAMSIZLIKLAR

Belki bir daha diyemem... Belki yarın burda olamam... Senin suskunluğuna takatsiz direnişlerle sarılıp, yokluğuna yazıyorum : Seni seviyorum!...Offf!... Ne kötü sensizliğin senle başlayıp, yokluğunla bitmesi.Ne yaptım ben? Denizi ni kıskanıyorsun? Umrumda bile değil ki! Benim sana ait olduğumu ve senin için; Melik tarafından gönderildğimi sen söylemiştin! Seninim... Yalanlarımın olduğu kadar da seninim de ben... İstediğin gibi kullan beni, istediğin gibi ez beni, istediğin gibi yak! Susuşlarıma yoruluyorum, bitmek bilmez isyanlarıma ve sorularına yorulduğumu sanardım oysa... Hep beni çözmeye çalıştın,bir kör düğümmüşüm gibi... Sen çabaladıkça ben daaha fazla kanadım,daha fazla saklandım, sanki beni çözersen yok olacaktım... Tıpkı Tolstoy'un "İnsan Ne İle Yaşar"ın daki melek gibi; cezalı...Kirlenirim sanıyordum yazdıklarım okunur da,beni çözerlerse... Öyle değilmiş. Meğer okunmazlarsa anlamsızlaşıyormuşum ve kirlenen sayfalarımın ağırlığı çöküyormuş üstüme... Ve sırtıma kamburlar ekleniyormuş... İşlediğim günahlar ardımda iz bırakırken,insanlar çok iyi biri olduğumu düşünüyorlar. Sen de melek olduğmu... Kim bilir cennetten kovulmuş bir meleğimdir belkide? :) Çok geç kalıcam belki de sana "Seni Seviyorum" demek için ama bana öyle geliyor ki "Seni Seviyorum" deme eylemi içinde ki sevginin ucuz bir ispatıdır. Oysa sen, en değerlimsin ve sana ucuz hediyeler vermemeliyim.Aslında sen de benim gözlerimden anlamalıydın. Çünkü ne zaman birine "Seni Seviyorum" deme girişiminde bulunsam onu kaybediyorum... "ÜÇ NOKTALAR" dan kurulu adının sıfatlarını söyleyemem içimdeki yaralara derin uçurumlar açar bu... Ve sen bilmiyorsun. Ağlasam sesimi duyamazsın, yalvarsam "bırakma beni" diye, bırakırmıydın yine!? Susuşlarının sebebini kendimde arıyorum, yokluğunun varoluşumdan geldiğini savunuyorum... Bir ses ver!... Hala benimle olduğuna dair... Bana sesini ver!....
19.02.2007